Janusz Skorek – zimowe przejścia tatrzańskie i północna ściana Eigeru
Janusz Skorek przeszedł do historii polskiego himalaizmu jako uczestnik pierwszego polskiego wejścia na Lhotse (1979) oraz pierwszego polskiego zimowego przejścia północnej ściany Eigeru (1978). Związany z gliwickim Klubem Wysokogórskim, w latach 70. i 80. XX wieku należał do czołówki polskich taterników i himalaistów. Jego wspinaczkowy dorobek obejmuje zarówno wybitne osiągnięcia tatrzańskie, jak i himalajskie, w tym nowe drogi i wejścia w stylu alpejskim.
Skąd wyszedł: młodość, klub, pierwsze góry
Janusz Skorek rozpoczynał wspinaczkę w Tatrach w drugiej połowie lat 60. XX wieku. W Gliwicach działał prężny Klub Wysokogórski, który w latach 70. organizował ambitne wyprawy. Skorek był stałym członkiem tego klubu, a jego partnerami byli Andrzej Czok i Jerzy Kukuczka, którzy później stali się czołowymi postaciami polskiego himalaizmu.
W 1971 roku przeszedł jako pierwszy zimą drogę przez Grzybek na północnej ścianie Mięguszowieckiego Szczytu Pośredniego, w zespole z Jerzym Kukuczką, Danutą Gellner-Wach i Zbigniewem Wachem. W tym samym roku brał udział w pierwszym zimowym przejściu Wielkiego Ścieku na Kazalnicy oraz w pierwszym polskim przejściu „Drogi Pająków” na Wołowej Turni. Trzy zimowe drogi w jednym sezonie ustawiły jego pozycję w gliwickim klubie na kolejne lata.
Główne dokonania
W 1978 roku Janusz Skorek osiągnął kilka przełomowych sukcesów. Od 1 do 4 marca, razem z Andrzejem Czokiem, Walentym Fiutem i Janem Wolfem, przeszedł zimą północną ścianę Eigeru. Było to pierwsze polskie zimowe przejście tej ściany i wówczas najszybsze w historii, zajęło cztery dni. Ten sam zespół poprowadził nową drogę na Finsteraarhornie w Alpach Berneńskich. Później Skorek wszedł w stylu alpejskim na Szczyt Rewolucji (6954 m) w Pamirze, w zespole z Januszem Mączką, Aleksandrem Lwowem i Ludwikiem Wilczyńskim.
Kulminacją tych lat był rok 1979. Skorek wziął udział w wyprawie Klubu Wysokogórskiego z Gliwic na Lhotse, kierowanej przez Adama Bilczewskiego. 4 października 1979 roku razem z Andrzejem Czokiem, Zygmuntem Andrzejem Heinrichem i Jerzym Kukuczką stanął na szczycie jako jeden z pierwszych Polaków. Czok i Kukuczka szli bez tlenu, Heinrich i Skorek z tlenem. Było to czwarte wejście na Lhotse w historii, po sukcesach Szwajcarów, Austriaków i Japończyków. Wyprawa na Lhotse była pierwszą polską wyprawą na ten szczyt, a jej powodzenie otworzyło polskiemu himalaizmowi nowy kierunek.
W 1982 roku uczestniczył w wyprawie na Makalu (8485 m), która próbowała zdobyć szczyt nową drogą zachodnią ścianą. Skorek i Andrzej Machnik dotarli do obozu IV na wysokości około 7000 m i wycofali się, a 10 października Andrzej Czok wszedł na szczyt samotnie. W 1983 roku, w zespole z Andrzejem Czokiem, dokonał pierwszego wejścia północno-wschodnim filarem na Thalay Sagar (6904 m) w Himalajach Garhwalu. Thalay Sagar jest niższy od ośmiotysięczników, ale technicznie znacznie trudniejszy. W 1988 roku opublikował w „Taterniku” wspomnienie o Adamie Bilczewskim, napisane wspólnie ze Zdzisławem Kirkin-Dziędzielewiczem.
Ostatnie lata
Ostatnim śladem jego aktywności w prasie górskiej jest wspomnienie o Adamie Bilczewskim, opublikowane w 1988 roku w „Taterniku” i napisane wspólnie ze Zdzisławem Kirkin-Dziędzielewiczem.
Dziedzictwo w faktach
Najważniejszym punktem dziedzictwa Janusza Skorka jest udział w pierwszym polskim wejściu na Lhotse – czwartym w historii zdobyciu tego ośmiotysięcznika. Obok tego stoi pierwsze polskie zimowe przejście północnej ściany Eigeru. Wyprawa na Lhotse z 1979 roku jest uznawana za przełomową w polskim himalaizmie, ponieważ otworzyła drogę do kolejnych sukcesów na ośmiotysięcznikach.
W biografiach Jerzego Kukuczki i Andrzeja Czoka Skorek występuje jako ich partner wspinaczkowy z najważniejszych lat obu himalaistów.
Czytaj też: Andrzej Czok, Jerzy Kukuczka i Ignacy Walenty Nendza.