Schronisko na Szrenicy – historia i dojście ze Szklarskiej Poręby

Schronisko Górskie „Szrenica” stoi na wysokości 1362 m n.p.m. i należy do rodziny Kłopotowskich. Pierwszy obiekt w tym miejscu powstał w latach 1921-1922 jako budynek w przeważającej części drewniany, oparty na murowanym parterze. Po II wojnie światowej mieściła się w nim strażnica Wojsk Ochrony Pogranicza, a od 1951 roku schronisko należało do PTTK. Zamknięcie w 1967 roku, pożar w styczniu 1972 roku i remont trwający do 1991 roku wyznaczyły najdłuższy okres przerwy w jego działalności. Obecny obiekt jest prywatnym schroniskiem dysponującym 90 miejscami noclegowymi i położonym przy trasach prowadzących przez Szrenicę.

Położenie i kto je prowadzi

Schronisko znajduje się na Szrenicy, na wysokości 1362 m n.p.m. Jego położenie pozwala traktować je jako punkt docelowy wejścia ze Szklarskiej Poręby oraz bazę dla dalszego przejścia trasami grzbietowymi. Wysokość obiektu oznacza, że warunki na dojściu i przy samym budynku mogą różnić się od panujących u podnóża, dlatego turysta powinien dobierać wariant dotarcia do pory roku i własnych możliwości.

Od 1992 roku schronisko pozostaje własnością rodziny Kłopotowskich, która kupiła zrujnowany wówczas obiekt. Prywatny status budynku wiąże się bezpośrednio z zakupem ruiny przez rodzinę Kłopotowskich w 1992 roku.

Na Szrenicę można dotrzeć pieszo albo wykorzystać kolej krzesełkową ze Szklarskiej Poręby. Położenie przy trasach turystycznych sprawia, że schronisko służy zarówno osobom kończącym tutaj podejście, jak i wędrowcom kontynuującym drogę przez partie grzbietowe. Przed wyjściem turysta może sprawdzić bieżące informacje organizacyjne na oficjalnej stronie schroniska.

Historia w datach

Pierwsze schronisko na Szrenicy wzniesiono w latach 1921-1922, po I wojnie światowej. Decyzja o budowie była następstwem nieprzedłużenia koncesji przez władze czechosłowackie. Obiekt miał murowany parter, lecz w przeważającej części był drewniany, a całość przykrywał czterospadowy dach naczółkowy. Do 1945 roku schronisko działało pod nazwą Reifträgerbaude.

Franz Endler gospodarzył w nim do śmierci w 1930 roku. Później prowadzenie obiektu przejął jego syn Kurt. Po II wojnie światowej budynek otrzymał inne przeznaczenie i mieściła się w nim strażnica Wojsk Ochrony Pogranicza. W 1951 roku schronisko stało się obiektem PTTK.

W 1967 roku budynek zamknięto z powodu złego stanu technicznego. W styczniu 1972 roku wybuchł pożar, który zniszczył 70% powierzchni dachu. Remont rozpoczęty w 1973 roku trwał do 1991 roku, a schronisko pozostawało nieczynne przez ćwierć wieku. W wyniku odbudowy powstał duży, masywny obiekt murowany, uzupełniony zewnętrznymi elementami drewnianymi.

W 1992 roku ruinę kupiła rodzina Kłopotowskich. Po zakończeniu prac schronisko zostało uroczyście otwarte 19 grudnia 1992 roku i od tego czasu działa jako obiekt prywatny. Jego obecny kształt jest rezultatem odbudowy prowadzonej po wieloletnim zamknięciu, pożarze oraz remoncie rozpoczętym w 1973 roku.

Zmieniała się również infrastruktura ułatwiająca dotarcie w rejon Szrenicy. Od 1962 roku ze Szklarskiej Poręby kursuje dwuodcinkowa kolej krzesełkowa, wyposażona obecnie w krzesełka dwuosobowe. Od grudnia 2010 roku działa także kolej krzesełkowa Karkonosz Express z krzesełkami sześcioosobowymi, prowadząca na Świąteczny Kamień.

Jak dojść

Podstawowym punktem rozpoczęcia dojścia jest Szklarska Poręba. Turysta może wybrać wariant pieszy albo skorzystać z dwuodcinkowej kolei krzesełkowej działającej od 1962 roku. Przy planowaniu należy uwzględnić, że jest to kolej krzesełkowa z dwuosobowymi krzesełkami. Drugą możliwością jest Karkonosz Express, który od grudnia 2010 roku dociera na Świąteczny Kamień i przewozi pasażerów na krzesełkach sześcioosobowych.

Od wschodu połączenie ze Szrenicą prowadzi między innymi zielonym szlakiem przez dno Śnieżnych Kotłów, rejon schroniska „Pod Łabskim Szczytem” i Mokrą Drogę. Schronisko „Pod Łabskim Szczytem” znajduje się na wysokości 1168 m n.p.m., na północnym stoku, poniżej głównego grzbietu. Czerwony szlak biegnący od tego obiektu prowadzi natomiast na wschód, w stronę Rozdroża pod Wielkim Szyszakiem.

Wariant dojścia należy wybrać według punktu startu: ze Szklarskiej Poręby można iść pieszo lub wykorzystać kolej krzesełkową, a od strony Śnieżnych Kotłów prowadzi połączenie zielonym szlakiem. Trasa przez schronisko „Pod Łabskim Szczytem” wymaga uwzględnienia różnicy wysokości między położonym na stoku obiektem a Szrenicą. Zimą plan powinien obejmować sprawdzenie warunków na grzbiecie oraz bieżącego działania kolei.

Co oferuje i dla kogo

Schronisko dysponuje 90 miejscami noclegowymi. Jest dużym, masywnym budynkiem murowanym z zewnętrznymi elementami drewnianymi, którego forma wynika z odbudowy zakończonej przed ponownym otwarciem w 1992 roku. Liczba miejsc pozwala uwzględnić obiekt przy planowaniu noclegu podczas przejścia przez Szrenicę, a informacje dotyczące pobytu można sprawdzić na jego oficjalnej stronie.

Dojście wspomagane koleją krzesełkową może odpowiadać rodzinom oraz osobom, które nie planują pełnego podejścia ze Szklarskiej Poręby. Położenie na wysokości 1362 m n.p.m. czyni schronisko punktem wypadowym dla turystów pieszych i biegaczy poruszających się trasami grzbietowymi. Zimą z tego samego położenia korzystają narciarze, którzy docierają w rejon Szrenicy przy użyciu dwuodcinkowej kolei albo Karkonosz Express.

Schronisko funkcjonuje nieprzerwanie jako prywatny obiekt rodziny Kłopotowskich od ponownego otwarcia 19 grudnia 1992 roku. Dzisiejszy budynek łączy funkcję noclegową dla 90 osób z rolą punktu na trasach prowadzących przez Szrenicę. Jego układ komunikacyjny tworzą podejścia piesze ze Szklarskiej Poręby, połączenie zielonym szlakiem od strony Śnieżnych Kotłów oraz dwie koleje krzesełkowe.

Czytaj też: Schronisko pod Łabskim Szczytem i Schronisko na Stogu Izerskim.

Schronisko Górskie Szrenica. Fot. Andrzej Otrębski, Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0